Reagimi i Edi Ramës për mosvendimmarrjen e Gjykatës Kushtetuese në çështjen e pezullimit të zëvendëskryeministres Belinda Balluku nuk është një reagim i zakonshëm politik ndaj një zhvillimi juridik. Ai është një akt i mirëfilltë politik, i menduar dhe i artikuluar si përpjekje për të rimarrë kontrollin e narrativës në një moment kur qeveria gjendet përballë një goditjeje institucionale që shkon përtej rastit konkret. Rama nuk flet thjesht për Ballukun dhe as për GJKKO-në; ai flet për raportin mes pushteteve, për kufijtë e drejtësisë së re dhe për rolin e vet si figurë qendrore e stabilitetit politik.
Që në fillim, Rama e vendos theksin jo te vendimi, por te mosvendimi i Gjykatës Kushtetuese. Ky dallim nuk është teknik, por politik. Mosvendimmarrja shndërrohet në argumentin kryesor të tij, sepse i lejon të sulmojë pa pasur përballë një akt të qartë juridik. Në këtë mënyrë, ai e paraqet Gjykatën Kushtetuese jo si arbitër që ka marrë një qëndrim, por si institucion që ka dështuar në misionin e vet, duke u bërë bashkëpërgjegjës për një situatë që, sipas tij, cenon rendin demokratik. Kjo strategji e çliron Ramën nga nevoja për t’u përballur drejtpërdrejt me thelbin e çështjes penale dhe i jep hapësirë të ndërtojë një akuzë më të gjerë, pothuajse filozofike, ndaj sistemit të drejtësisë.
Në të gjithë fjalën, Rama është i kujdesshëm të theksojë se Belinda Balluku nuk akuzohet për korrupsion. Kjo përsëritje nuk është e rastësishme. Në kontekstin shqiptar, ku perceptimi publik i fajësisë shpesh paraprin vendimin gjyqësor, Rama përpiqet ta çarmatosë që në fillim idenë se kemi të bëjmë me një skandal klasik korrupsioni. Duke e zhvendosur fokusin nga përmbajtja e akuzës te procedura e ndjekur, ai e shndërron çështjen nga një problem moral apo penal në një problem institucional. Mesazhi është i qartë: nuk jemi përballë ndëshkimit të një politikani të dyshuar, por përballë një akti arbitrar që kërcënon vetë funksionimin e qeverisë.
Gjuha që përdor Rama është e ashpër, herë-herë ironike, dhe qëllimisht provokuese. Kur flet për “budallallëk botëror” apo për Shqipërinë si shembull unik negativ, ai nuk synon saktësinë faktike, por efektin politik. Kjo gjuhë synon të krijojë ndjesinë e një anomalie të madhe, të një devijimi të rrezikshëm nga normaliteti demokratik. Referenca letrare dhe figuracioni i përdorur nuk janë zbukurime stilistike, por mjete për të delegjitimuar autoritetin e vendimmarrjes gjyqësore, duke e paraqitur atë si produkt të konfuzionit dhe mungesës së arsyes.
Në thelb të argumentit të Ramës qëndron ideja se drejtësia ka tejkaluar kufijtë e saj dhe ka hyrë në territorin e pushtetit ekzekutiv. Ai e përshkruan pezullimin e një anëtari të qeverisë në fazë paraprake si një shpikje që nuk gjen analogji në demokracitë e tjera. Këtu Rama nuk flet më si kryeministër që mbron një ministre, por si aktor politik që pretendon se po mbron parimin e ndarjes së pushteteve. Sipas këtij këndvështrimi, problemi nuk është Balluku, por precedenti që krijohet: një drejtësi që, pa gjyq të zhvilluar, mund të paralizojë funksionimin e qeverisë.
Ky argument shoqërohet me një skenar të skajshëm, por të qëllimshëm, ku Rama sugjeron se me këtë logjikë edhe Presidenti i Republikës mund të pezullohet nga një prokuror i vetëm. Kjo nuk është një parashikim realist, por një mjet për të rritur ndjesinë e rrezikut dhe për ta paraqitur situatën si kërcënim për rendin kushtetues. Rama i flet frikës së një shteti të kapur nga drejtësia, duke e përmbysur narrativën e viteve të fundit, ku drejtësia shihej si çliruesja nga kapja politike.
Në pjesën e fundit të fjalës, Rama kalon nga mbrojtja institucionale në konfrontim të hapur politik. Ai i drejtohet atyre që, sipas tij, po gëzohen me arrestet dhe masat e rënda, duke i paraqitur këto si shfaqje populiste të një drejtësie të papjekur. Këtu Rama e lidh drejtpërdrejt drejtësinë me opozitën, duke sugjeruar se ekziston një iluzion se goditjet e drejtësisë do të prodhojnë përfitime politike për kundërshtarët e tij. Ai e mohon këtë mundësi me vendosmëri dhe riafirmon bindjen se shumica qeverisëse nuk do të dëmtohet nga procesi i reformës në drejtësi.
Kulmi i kësaj fjalë është vetëpozicionimi i Ramës si garant i vetëm i luftës për drejtësi dhe integrimit europian. Ky është një moment që shkon përtej analizës së një vendimi konkret dhe hyn në territorin e personalizimit të pushtetit. Duke e lidhur fatin e drejtësisë dhe të Shqipërisë europiane me veten dhe shumicën që ai drejton, Rama e mbyll diskursin duke përjashtuar alternativat. Mesazhi që del është se, pavarësisht gabimeve dhe devijimeve të drejtësisë së re, vetëm ai dhe qeveria e tij janë në gjendje ta mbajnë vendin në kursin e duhur.
Në përfundim, kjo fjalë nuk synon të bindë gjyqtarët dhe as të sqarojë opinionin për aspektet juridike të çështjes. Ajo synon të rivendosë hierarkinë e pushtetit politik dhe të riafirmojë rolin dominues të kryeministrit në një moment tensioni institucional. Është një fjalë që mbron qeverinë duke sulmuar precedentin, që relativizon autoritetin e drejtësisë në emër të demokracisë dhe që, mbi të gjitha, e shndërron një konflikt juridik në një betejë politike për legjitimitet dhe kontroll. Në këtë kuptim, reagimi i Ramës është më pak një koment për drejtësinë dhe më shumë një deklaratë për mënyrën se si ai e sheh veten dhe pushtetin në Shqipërinë e sotme./LEXO.AL
